خورندگی آب

خورندگی آب :

خورندگی آب واکنش فیزیکی- شیمیایی ناشی از تأثیر چندین عامل شیمیایی، الکتریکی، فیزیکی و بیولوژیکی می باشد. خورندگی برهم کنش فیزیکی شیمیایی مسیر انتقال با محیط اطراف است که سبب تغییر در خواص مسیر انتقال می شود. خورندگی و رسوبگذاری باعث کاهش بهداشت عمومی، کاهش کیفیت آب و کاهش عمر مفید تجهیزات لوله کشی می شود. مشکلات ناشی از خورندگی و رسوب گذاری همه ساله هزینه قابل توجهی در صنعت آب را به خود اختصاص می دهد. مطابق معیارهای جهانی پایش تمایل آب خورندگی با استفاده از شاخص های خورندگی و رسوبگذاری باید حداقل باید هر سه ماه یکبار برای منابع آب های سطحی و هر شش ماه یکبار برای منابع آب های زیرزمینی انجام شوند.

خورندگی آب در شیر آلات و لوله های آب باعث کاهش عمر این لوله ها شده و مشکلات عمده ای را برای مصرف کننده ایجاد می کند. 

خورندگی باعث ورود فلزات سنگین از جمله سرب، مس، کروم و کادمیوم به آب و افزایش غلظت آنها می شود. ورود فلزات سنگین به آب مصرفی سلامتی مصرف کنندگان را به خطر می اندازد. این مسئله در بلند مدت باعث خسارت های جانی و بی میلی مصرف کنندگان نسبت به آب توزیعی می شود. از طرف دیگر ورود فلزات به آب باعث ایجاد ظاهری نامطلوب و مشکلات اقتصادی شود. میزان اثرگذاری خورندگی و رسوبگذاری و شدت آن به دو عامل یکی کیفیت آب و دیگری جنس لوله بستگی دارد. در ایران سالانه به علت پوسیدگی های حاصله از خوردگی لوله های انتقال و توزیع آب، بیش از 30 درصد آبهای توزیعی به هدر می روند. از راه حل های ممکن برای تقلیل خورندگی آب تنظیم PH، تنظیم غلظت کربنات کلسیم و تثبیت آب هستند.

اثرات خورندگی و رسوبی بودن آب :

  • تغییر ناگهانی کیفیت آب که می تواند منجر به ایجاد رنگ، بو و طعم بد در آب شود؛
  • تهدید سلامت انسان بطور بالقوه؛
  • تخریب مواد لوله در صورت بروز خورندگی در لوله های شبکه توزیع آب؛
  • کاهش کیفیت آب آشامیدنی به علت واکنشهای شیمیایی و بیولوژیکی که در سیستم توزیع آب اتفاق می افتد.
  • ورود فلزات سنگین از جمله سرب، مس، کروم و کادمیوم به آب و افزایش غلظت آنها و به خطر افتادن سلامت مصرف کنندگان

عوامل موثر در خورندگی آب:

عوامل موثر در پیدایش خورندگی آب عبارت اند از: عوامل شیمیایی، فیزیکی و بیولوژیکی و یا هر سه عامل.

از عوامل شیمیایی موثر در خورندگی می توان به غلظت اکسیژن محلول، غلظ کل جامدات محلول (TDS) ، قلیائیت، pH و دی اکسیدکربن و غلظت کلر باقی مانده اشاره کرد. از عوامل شیمیایی موثر بر خورندگی می توان به اکسیژن محلول، TDS، قلیائیت، pH، دی اکسیدکربن و کلر آزاد اشاره کرد. از لحاظ فیزیکی نیز درجه حرارت، سرعت جریان و ترکیب فلزی لوله ها در خورندگی تاثیر دارند. از عوامل بیولوژیکی موثر نیز می توان به باکتریهای آهن نظیر گالیونلا و کرنوتریکس و باکتریهای احیاء کننده سولفات نظیر دی سولفوویبر یودی سولفوریکانس اشاره کرد.

 

روشهای تعیین وضعیت خورندگی و رسوبگذاری آب:

پدیده های خورندگی یا رسوبگذاری با استفاده از شاخص های کیفی شامل شاخص اشباع لانژیلر (LI)، شاخص پایداری رایزینر (RY)، شاخص رسوبگذاری پوکوریوس (PSI) و شاخص لارسون-اسکولد (LS) و همچنین شاخص کمی مهم دیگری با عنوان پتانسیل ترسیب کربنات کلسیم (CCPP) قابل بررسی است.

محدوده در نظر گرفته شده برای خورندگی آب برای هریک از شاخص های لانژلینر ، ریزنار، پوکوریس

در حالت کلی اگر شاخص لانژیلر بزرگتر از صفر باشد، آب رسوبگذار است. اما اگر شاخص لانژیلر کوچیکتر از صفر باشد، آب خورنده محسوب می شود.

 

 

 

 

 

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *